Ode aan een vriendin

BLOG

Ode aan een vriendin

Niet zomaar ‘een vriendin’. Mijn beste vriendin, Carla. De liefste. Wat mis ik je. Hoe onwezenlijk is dit alles. Tientallen brieven schreef ik je al in gedachten. Honderd gesprekken voerde ik al in mijn hoofd. Vaak wil ik je bellen, je raad vragen, mijn hart luchten. In een vrij momentje een koffie bij je komen drinken, samen boodschappen doen. Het kan niet meer. Nu ik eindelijk de woorden uit mijn hoofd op papier wil zetten, haperen mijn hersenen. “Dat doen ze wel vaker”, hoor ik je al zeggen, terwijl je gniffelend om de zoveelste kop koffie gaat. Wat mis ik alles aan je. Ik mis je. Ik mis je. Ik mis je.

In alles zie of hoor ik je. Plots rijden er in Bredene veel meer Fiat 500’tjes, speelt Adèle vaker op de radio, dragen alle vrouwen Liu Jo en paradeert Mickey Mouse elke dag voor mijn neus. Het lichtroze kleurtje in mijn haar (waar je aanvankelijk heel scepisch tegenover stond), krijgt plots een extra dimensie. Ik betrap mezelf erop dat ik als zwarte raaf ineens onze Fleur meer roze laat dragen en ook mijn Instagram kreeg een roze toets. Ik krijg je er niet mee terug. Nooit meer. Roze geeft me het gevoel dat je bij me bent. Roze is het nieuwe zwart. Ik koester het. Angstvallig. Eigenlijk koester ik je in alles. In de oorbellen die Fleur voor haar Kerst van je kreeg, in alles wat roze is, in de decoratie in mijn zaak waar je nauwgezet alles perfect zette.

Oh, ik mis je. Je foto kreeg een plaatsje in ons huis. Ik staar er naar, ik praat er tegen. Eens verhuisd krijg je weer een mooi plekje in ons nieuwe stekje. In mijn hart had je al lang geleden je plaatsje veroverd. Al verhuis ik nog honderd keer, nooit, maar dan ook echt nooit verhuis jij uit mijn hart. ’t Is jouw plekje. Voor eeuwig en altijd. Ik mis je, lieve Carla. Ik hoop dat je ooit hebt geweten hoeveel ik van je hield. Van je hou.

 

Liefs,

Die gekke vriendin van je.